Mamma Mia, another blog again!

“Dus, wat zullen we gaan doen..?” Daphne kijkt me vragend aan. Het is zaterdag middag en we staan op Covent Garden. We hebben nog vier uur totdat we in het theater moeten zijn, maar hebben geen idee wat we kunnen doen. Ik vind het vreemd om toe te geven, maar ik heb de binnenstad van Londen nu al zo vaak bezocht, dat ik inmiddels vrijwel alles al gezien heb. Ik kan dus volgens mij wel met recht zeggen dat ik de binnenstad van Londen wel zo’n beetje op mijn duimpje ken! En Daphne dus ook. Uiteindelijk zijn we dus maar naar het Theatercafé geweest (waar ik al zo vaak was geweest vanwege de geweldige atmosfeer, de leuke musicalliedjes en het gezellige barpersoneel dat mijn stempelkaartje vol was en ik een gratis drankje mocht, jippie!), waar we gezellig twee uur hebben gezeten. Fijn dat Daphne daar ook wel zin in had. Ik moet zeggen, na een week lang sightseeing, rondlopen en gids spelen had ik wel behoefte aan een middagje rust. De familie was namelijk op vakantie, dus deze blog wordt deel twee uit de ‘wat een au pair doet als ze geen kids heeft om op te passen’: enjoy!

De afgelopen week heb ik mijn kennis van Londen op de valreep nog even mogen uitbreiden én mogen demonstreren. De familie was namelijk op vakantie dus ik had bezoek, dus kon ik samen met hun nog wat dingetjes van mijn ‘bucket list’ doen. Met Thijs (woeehh, hij is gewoon een tweede keer op bezoek geweest, hoe lief! Echt heeel erg leuk!!) ben ik onder andere naar een antiekmarktje in Islington geweest, heb ik gegeten in een heel erg tof Marokkaans ingericht restaurantje en we hebben de oudste botanische tuinen ter wereld bezocht voor een picknick met wijn in de zon. Met Stella heb ik gegeten in een pub (zo’n echte Engelse Pie die ik vroeger altijd afschuwelijk smerig vond wanneer mama ze maakte, maar het schijnt nu dus best wel lekker te zijn) inclusief een halve liter applecider, we zijn naar één van de mooiste plekjes van Londen geweest (zie foto’s) en we hebben ons schuldig gemaakt aan (volgens mij) één van de ergste toeristen-acties die hier mogelijk zijn. We hebben namelijk breed lachend en met onmenselijk grote stappen een zebrapad overgestoken terwijl een vreemde jongen zijn leven waagde om er een foto van te maken. Jawel: we zijn op Abbey Road geweest. En ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld terwijl ik een zebrapad overstak… Maar goed, het is stiekem toch wel heel erg leuk om er een foto van te hebben nu ik er toch zo dicht in de buurt zit.

Het leuke aan Londen vind ik dat er altijd wel dingen te doen zijn. Toen ik Thijs een van de leukste plekjes van Londen wilde laten zien, bleek daar een gratis festival gaande te zijn waar we van live muziek en de zon konden genieten. En toen ik met Stella in Westminster de toerist aan het uithangen was, bleek er een gratis concert in de tuinen van Westminster Abbey te zijn, en mochten we dus ook gratis door een deel van de kerk lopen. Heel gaaf!

Daarnaast heb ik deze week ook (eindelijk) een afternoon tea gehad – dit is eigenlijk wat we in Nederland een high tea noemen. De eerste was op woensdag met Stella (jaja, Stella kreeg de échte ‘London experience’, inclusief een musical, foto’s met Engelse agenten en avondeten in de tube – om half elf ‘s avonds) en het was echt hemels! En het restaurantje was ook echt superleuk (zie foto’s). Het was zelfs zo goed bevallen dat ik er op zondag nog eens naartoe ben gegaan met Manon en Daphne (twee andere au pairs). Dit was mijn laatste vrije dag, dus op deze manier kon ik toch wel op Britse manier afscheid nemen.

Tussen het bezoek van Thijs en Stella had ik één dagje ‘leeg’, waarbij Nina gezellig is komen logeren en we vervolgens samen met Daphne de dag erna hebben gepicknickt in Kensington Gardens. Gezellig! We hebben wel met onze mond vol tanden gestaan toen we naar de WC wilden maar dat niet mocht omdat we ‘te oud’ waren en geen kinderen hadden, terwijl kinderen dan weer niet zonder supervisor mochten (waar zijn je hostkids als je ze nodig hebt??). Dan maar plassen in het Hilton!

Eén van de hoogtepunten van mijn week (correctie, van de afgelopen twee máánden!!) was zaterdagavond. Daphne en ik hadden last minute tickets weten te bemachtigen voor MAMMA MIA! De musical die ik, sinds ik hem op DVD heb, minstens één keer per maand kijk. De musicalfilm die ik kan dromen, kan meepraten, kan meezíngen. Maar eerlijk gezegd was de live-versie nog beter! De grappen waren beter getimed, de band was onverbeterbaar en de vibe in de zaal was fantastisch. Helaas kon ik niet naast Daphne zitten. Ik zat in plaats daarvan naast wat vrouwen van rond de veertig die me verbaasd aankeken toen ze me in mijn eentje in het theater zagen zitten: ‘hoezo kent zij Abba, dat is toch van vóór haar tijd?’ – heb ik er eentje horen fluisteren. Ehm, NEE! Ik kan je zeggen: ik heb zo hard van de musical genoten dat ik vrijwel de hele avond tranen in mijn ogen heb gehad. En op het einde, toen ze nog met alle acteurs Waterloo, Dancing Queen en Mamma Mia zongen, ben ik snel naar Daphne gesneakt om toch nog even samen heel hard mee te kunnen zingen en te genieten. Het was een van de best bestede 40Pond ooit.

Nu is de allerlaatste week begonnen. Ik hoef nog maar drie dagen op de jongens te passen en vrijdag vlieg ik weer naar huis. De tijd is omgevlogen. Ik wil wel naar huis maar ik wil anderzijds ook nog lang niet naar huis. Maar tijdens het schrijven van dit blog heb ik wel ingezien dat ik álles uit Londen heb kunnen halen dat er voor mij inzat. Dat inzicht maakt het wel wat gemakkelijker om straks te vertrekken. Nu eerst nog even een paar dagen van de jongens genieten en wasjes draaien zodat ik niet met een koffer vol vieze kleren thuiskom.

Liefs (voor de laatste keer uit Londen, gok ik),

Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

Advertisements

verkeerde inschattingen en missers: lang zo erg nog niet!

“Will I know any of the other kids? Is this the first day for everyone? When do we have a break? How long is the break – do I have enough time to eat my lunch? How many breaks do we have?” Het is maandag (de maandag na mijn vakantie. Ik ben eerlijk gezegd uitgeput van alle kilometers die ik in de afgelopen week heb afgelegd en deed er vanochtend langer dan gemiddeld over om uit mijn bed te komen, dat uitslapen de afgelopen week was me wel bevallen), we zijn onderweg naar de school waar de jongens hun zomercursus gaan volgen (Sam krijgt een cursus ‘art’ en Henry een cursus ‘programming’). Het is voor Sam de eerste keer dat hij naar zomercursus gaat dus hij vuurt al zo’n veertig minuten lang vragen af op Henry (wiens derde jaar het dit jaar wordt op deze zomerschool) – Sam is niet zo goed in ‘niet weten waar je aan toe bent’ en heeft het gevoel echt antwoord op deze vragen te moeten hebben. Hij blijft, tot ergernis van Henry, dus alsmaar doorvragen. De lessen starten om 10 uur, het is 10.05 en we zijn er nog niet. Volgens Carolyn was het veertig minuten lopen, nou mooi niet dus. Niet op het tempo dat de jongens aanhouden in ieder geval: ze zijn niet vooruit te branden (en we waren nog wel zo goed op tijd vertrokken!). Terwijl ik Henry’s rugzak van hem overneem (“It’s too heavy” – er zit alleen een lunchbox en een fles water in..), hoor ik Sam ineens heel hard ‘AU’ roepen: iemand probeerde hem in te halen en heeft hem bij het passeren per ongeluk omver gekegeld met haar tas… Zijn hele arm ligt open, kan er ook nog wel bij. (Vervolgens heeft hij bij de EHBO heel hard gehuild, niet omdat het ontsmetten pijn deed maar omdat hij niemand kende en de EHBO-er heel veel vragen bleef stellen – Sam is nogal bang voor nieuwe situaties en nieuwe mensen, dus hij heeft zich zo’n tien minuten lang aan me vast geklampt en pas toen hij zag dat zijn beste vriendje met hem in de cursusgroep zat, mocht ik naar huis…). Uiteindelijk waren we zo’n twintig minuten te laat bij de school… Oeps.

Het werd uiteindelijk een beetje een week vol verkeerde inschattingen en missers. Niet per see allemaal even vervelend, trouwens. Zo had ik bijvoorbeeld op dinsdag afgesproken met Cissi, voor de allerlaatste keer – op woensdagochtend ging ze terug naar North Carolina, om samen te gaan lunchen in haar ‘woonplaats’ (Chiswick, een wijk vlakbij Ealing). We gingen voor een lunchdeal van 10Pond waarbij we een voor-, hoofd- en nagerecht kregen. leek ons een fantastische deal, maar –verkeerde inschatting– na het voorgerecht zaten we al bomvol en toen stond ons nog een goedgevulde noodle soup én een ijsje te wachten. Gelukkig mochten we de soep meenemen dus had ik die avond een (redelijk) gezonde en verse maaltijd, voor de verandering (m’n gastgezin eet namelijk niet bepaald gezond, ze zijn ervan overtuigd dat magnetron-pasta ‘verantwoord’ en ‘gezond’ is en dat een glas sinaasappelsap uit pak ‘one of your five a day’ is..).

Op donderdag had ik met Lisa afgesproken op Leicester Square. Ze was met haar nichtje in Londen op vakantie en wilde wel even met me meeten – gezellig!! Mijn plan was om de jongens ‘s ochtends af te zetten bij hun cursus en dan direct door te gaan naar het centrum. Toen we eenmaal op school aankwamen bedacht Henry zich ineens dat we de lunchboxes totaal waren vergeten (misser) – ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Aangezien het zeker 40 minuten lopen is zónder kinderen, en ik er met het OV zo’n dertig minuten over doe om naar die school te komen, was ik dus een uur te laat bij mijn afspraak met Lisa. Oeps. Het was uiteindelijk wel heel gezellig! Leuk om weer even bij te kletsen 😀

Toen de jongens en ik vrijdag op Kings Cross Station aankwamen, begon de zoektocht naar Carolyn. Dit bleek nog een behoorlijke klus: we hadden afgesproken op Kings Cross, maar Carolyn stond in de stationshal van St. Pancras, aan de overkant van de straat (misser). Toen we eenmaal doorhadden dat we dus in andere stationshallen stonden, waren we weer tien minuten verder. Uiteindelijk waren we jùst in time voor de voorstelling (die heel gaaf was, met een echte stoomtrein en het podium in het midden. Sam heeft de gehele tweede helft op schoot gezeten en me de gehele eerste helft allemaal knuffels gegeven: “I just feel like cuddling you”).

Die avond gingen we uit eten in een heel duur Duits restaurant. Misser. Currywurst voor 15Pond, de duurste die ik ooit gegeten heb (en niet eens zo veel beter dan de Curryworsten die we wel eens gegeten hebben op weg naar skivakantie in zo’n benzinepompstation-restaurant. Zonde. Maar hé, ik hoefde het niet te betalen! En als toetje had ik de beste Apfelstrüdel ooit, dus mij hoor je niet klagen. Ten minste, niet over het eten in ieder geval). Daarnaast was het restaurant zó chique dat de jongens zich ontzettend gingen vervelen en al onze mobiel-batterijen waren op dus spelletjes konden ze ook niet spelen… dus gingen de jongens maar tegen mij aan hangen, waarop groot protest kwam van Carolyn en Steve die dit geen goed gedrag voor in een restaurant – kwam de sfeer niet echt ten goede.. (ik vond t stiekem best een overwinning dat Henry me als kussen gebruikte omdat hij op het begin nog altijd best gesloten was – vooral als zijn ouders erbij waren).

De volgende misser/verkeerde inschatting is er een waar ik niet heel trots op ben, maar waar ik stiekem toch wel om kan lachen. We gingen zaterdagavond (na een dagje rondslenteren in Notting Hill, waar Marije en Daphne bij het verkeerde hek zijn gaan staan toen ze een foto wilde maken bij het park-hek dat te zien is in de film ‘Notting Hill’, die ene met Julia Roberts.Misser) naar de voorstelling ‘Breakfast at Tiffany’s’. Vrijwel iedereen die ik over de film hoor is lovend en de hoofdrol werd gespeeld door een zangeres waar ik, toen ik veertien was, nogal fan van was. Dat leek Daphne en mij dus wel leuk. Nou: verkeerde inschatting. Ik heb zelden zo oncomfortabel gezeten (echt afschuwelijke stoeltjes) en er werd eigenlijk non stop gepraat over helemaal niks. In de pauze besloten we dus naar huis te gaan… voor het eerst ooit dat ik echt ben weggelopen uit het theater! En het voelde stiekem ook wel alsof we iets illegaals aan het doen waren, maar het voelde een beetje als tijd- (en rug-)verspilling. Uiteindelijk hebben we nog een hele leuke avond gehad bij mij thuis op de bank met een filmpje en de zak paprikachips die Lisa voor me had meegenomen (thanks Lisa!!!).

De dag erna wilden Daphne en ik naar de Petticoat Lane Market in Shoreditch. Dit bleek echter niet de toffe vintage-markt zoals mijn sightseeing-boekje verkondigde, maar net zo’n markt zoals ze in Fuengirola ook hebben met allerlei kleding en andere troep. Op zich niks mis mee, maar daar kan ik in Spanje ook naartoe. Deze misser wisten we snel om te buigen tot een superleuke ervaring, want ik wist dat er in de buurt een bloemenmarkt zou moeten zijn. Eenmaal daar aangekomen was dat echt nog leuker dan ik had verwacht. Een heel gezellige sfeer, leuke barretjes en natuurlijk: bloemen! Zo zie je maar: niet elke misser is even vervelend (hè, weer een levensles erbij tijdens deze reis, haha).

De afgelopen paar dagen waren lekker rustig zonder al te veel missers en verkeerde inschattingen (behalve de inschatting dat Marije en ik dinsdag bést wel buiten konden gaan picknicken – nou mooi niet. Toen de zon eenmaal was verdwenen was het echt behoorlijk fris buiten. Maar het was wel gezellig), maar zat wel bomvol heel leuke momenten met de jongens. Zo zijn de jongens behoorlijk moe dus zoeken ze veel toenadering en word ik veel als levend kussen gebruikt, is Henry de boeken van Harry Potter aan het lezen en wil hij er graag over met mij in discussie, en verzint Sam het ene na het andere spel om met mij te doen (en natuurlijk worden alle spelregels zó aangepast dat ik verlies en hij wint, maar ach, dat went wel haha). Vandaag mocht ik naar de musical (Oliver Twist, ik hoor al de hele week het liedje ‘Fooood Glorious Fooooooood’. No way dat die er nog uit komt..) komen kijken die ze vanaf maandag hebben voorbereid tijdens hun musical-cursus. En het mooiste moment was voor mij het moment dat de gordijnen open gingen, Sam en Henry naar het publiek keken, en ze opgelucht uitademde toen ze zagen dat ik er was.

Sam gaf me vandaag voor het slapen gaan een hele dikke knuffel, wat hij normaal gesproken eigenlijk nooit doet – dan krijg ik een high five. Ik vroeg hem: “Is this the biggest hug you can give me?”. Waarna hij me nog ietsjes steviger vastpakte en zei: “I try to…”. Ik kan denk ik wel zeggen dat deze jongens een plekje in mijn hart hebben gekregen. Het afscheid gaat zwaar worden, maar ik mag eerst nog een weekje vakantie vieren (waarin Thijs en Stella langskomen, gezellig!), en daarna nog vijf dagen op de jongens passen. Ik probeer dus nog maar even niet aan het afscheid te denken.

Liefs uit Londen en sorry voor dit onwijs lange verhaal,

Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

Zo ziet het leven van een Au Pair eruit als ze geen kinderen heeft om op te passen:

Hi Eva!” fluistert Sam vanuit de lounge –de  voorste kamer van het huis- terwijl ik de trap op wil lopen. Ik ben net thuis na een dagje sightseeing met papa, mama en mijn zusjes. Carolyn, Steve en de jongens zijn die dag teruggekomen van vakantie en zie ze nu pas weer voor het eerst sinds een week. “Hey Sam! Don’t you need to be in bed?” hij schudt zijn hoofd – het is half 9 dus écht wel dat hij in bet moet liggen. Terwijl hij naar boven loopt vraag ik hoe zijn vakantie was geweest. Hij steekt zijn duim op. Hij moet duidelijk weer even wennen aan het feit dat ik er weer ben. En ik moet er eigenlijk ook wel aan wennen dat zij er weer zijn, want wát een heerlijke week heb ik gehad de afgelopen week! (Ik zal proberen er geen opsomming van te maken, maar ik heb zó veel leuke dingen meegemaakt dat ik het toch heel graag met jullie wil delen!!) Dus bij deze: zo ziet het leven van een Au Pair eruit als ze geen kinderen heeft om op te passen:

Nadat ik op vrijdag afscheid had genomen van de jongens (die net zeiknat uit de douche waren gekomen en het een prachtidee vonden om me juist tóén een knuffel te geven – waarschijnlijk juist omdat ze nat waren en mij dus ook nat konden maken…), vertrok ik naar dé cocktailbar van Ealing om daar samen met Cissi gezellig de vrijdag avond te besteden. Super gezellig! En er was nog happy hour ook. Halverwege onze eerste cocktail besloten we dat we, omdat Cissi nog maar anderhalve week in Londen zou zijn, de komende anderhalve week zo veel mogelijk tijd samen door te brengen.

Na de eerste cocktail kochten we spontaan kaartjes voor de voorstelling The Curious Incident of the Dog at Night-Time voor later die week. (FANTASTISCHE voorstelling over een autistisch jongetje dat onderzoekt wie de hond van de overburen heeft vermoord. Echt, ik heb hem inmiddels gezien… Als je nog naar Londen gaat en geen zin hebt in een musical maar wel in een theaterbezoekje: ga hier heen. Het is echt heel goed!).

Daarna bedachten we (ergens tijdens de tweede cocktail) dat we donderdag samen naar een salsabar zouden gaan. Ik had Daphne en Nina ook uitgenodigd om mee te komen dansen en na een lesje hadden we de basics wel onder de knie en gingen we de dansvloer op, waar de ene na de andere man/jongen (die we stuk voor stuk niet kenden) ons over de dansvloer liet zwieren. Het was echt ontzettend gaaf. Ik wil nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Het was echt onbeschrijfelijk leuk. Achteraf bleven Nina en Daphne bij me slapen en op vrijdagochtend stonden we gezellig mijn zijn drieën (in pyjama) aan het fornuis om pannenkoeken te bakken, super gezellig! Het is zo leuk dat ik hier zo gemakkelijk vriendinnen heb weten te maken, want dit zijn echt de soort ervaringen en herinneringen die het avontuur zo veel leuker maken dan enkel het passen op twee jongens.

Naast leuke uitstapjes met Cissi bestond mijn week vooral uit leuke ontmoetingen: Martin, Dennis en Stefan schenen in Londen te zijn dus we hebben een taartje gegeten op Stefans verjaardag en een meisje dat ik vorig jaar in Rhodos heb leren kennen (Sophie) kwam een nachtje logeren. Mama, papa en mijn zusjes waren afgelopen weekend in Londen en last but zeker not least: Thijs was hier voor vier daagjes. En wat heb ik ervan genoten om na vier weken hem weer om me heen te hebben! We hebben super veel dingen gedaan die nog op mijn ‘to do’ lijstje stonden en zijn we dus lekker cultureel bezig geweest. Zo hebben we een rondleiding gehad door Shoreditch, waar veel streetart is (don’t you dare call it ‘grafitti’, dit is dus wel echt veel meer dan enkel grafitti. – aldus onze tourguide). De tourguide was zelf ook een streetartist dus hij wist er heel erg veel over te vertellen, superleuk. (Ook hebben we de National Art Gallery gezien en sorry, daar vond ik dus niet zo veel aan. Gelukkig was Thijs er ook al snel – na een uurtje – klaar mee, dus gingen we maar naar een film).

Met mama, papa, Irene en Manon was het ook gezellig! We hadden geluk met het weer dus konden we veel wandelen (en heeeel veel foto’s maken) en hadden we dus goed zicht vanuit de London Eye: fijn! Ze hebben gister ook even mijn huis en gastgezin gezien. Dat vond ik heel leuk! En de rest volgens mij ook. Sam hing ineens de verlegen jongen uit (mag ie vaker doen, lekker rustig), en Henry kroop juist uit zijn schulp. Raar hoe de rollen ineens kunnen omdraaien zodra een gezelschap verandert. Sam had, nadat wij met zijn vijven weer waren vertrokken, aan Carolyn gevraagd: “Mum, why does Eva have another family? Wé are her family, right?”. Als zo’n uitspraak je niet gelukkig maakt, dan weet ik het niet meer.

Liefs uit Londen,

Eveline

PS1. Ohja, ik wil het toch nog even toevoegen: nu ik ook met Thijs én met ‘ouders+zusjes’ naar een musical ben geweest, staat de teller inmiddels op 7 bezochte voorstellingen tot nu toe. En dat in vijf weken. Ik kan er wel aan wennen!

PS2. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.