12 hours a day

Eva, it’s reaaally high up here, isn’t it?” Sam kijkt me trots aan, hij houdt van hoogte en gevaar. We zitten in de London Eye en zijn bijna op het hoogste punt. “The Shard is higher, you know” zegt Henry plagend, hij steekt nog net zijn tong niet uit zijn mond. Zucht, broertjes. Al zie ik het mijn 4-10 jarige zelf ook al helemaal doen, dus sorry mama, papa en zusjes dat ik ook zo was vroeger. De jongens zijn eigenlijk de hele ochtend al een beetje plagerig bezig. En ik had gehoopt dat de London Eye voor afleiding zou zorgen. Maar helaas. Het enige moment dat ze echt muisstil zijn, is wanneer ik Sam mijn camera geef: dan is hij echt té druk bezig met het maken van foto’s om überhaubt te kunnen bedenken dat hij ook nog een broer heeft. Henry heeft zijn Nintendo DS meegenomen, en is daar foto’s mee aan het maken (maar omdat hij een grote koptelefoon om zijn nek heeft hangen ziet hij er meer uit als een gamer dan als een jongetje van 8 dat foto’s maakt met een Nintendo DS, om heel eerlijk te zijn). Ik koos er dus voor om de opmerking van Henry te negeren en te reageren op Sam met “Yeah, it’s pretty high”, terwijl ik mijn best deed om te doen alsof ik naar de boot keek die Sam aanwees en die recht onder ons voer, terwijl ik eigenlijk naar mijn schoenen keek: mijn maag draaide zich toch een beetje om wanneer ik werd geconfronteerd met deze hoogte…

De afgelopen week was een beetje (zo niet: héél) vermoeiend. Niet alleen omdat ik 12 uur per dag (7-19) op twee kinderen moest passen, maar ook omdat het weer het vrijwel onmogelijk maakte om te slapen (ik miste deze week heel erg de zo’n fan die Lisa en ik vorig jaar bij Saskia boven ons bed hadden hangen… Beetje verkoelende wind zou echt geen overbodige luxe zijn geweest, maar helaas..). Dankzij de hitte hebben de jongens nu een nieuwe hobby, en ik noem het ‘schiet de au pair’ (met een waterpistool). Watergevechten waren de enige manier om de hitte te overleven, en het is kennelijk honderd keer leuker om je au pair die geen conditie heeft (en dus niet snel weg kan/wil rennen) nat te spuiten dan je broertje.. Maar ik was een gewillig doelwit: verkoeling, jippie! De jongens wisten ook echt allemaal ‘geweldige’ spellen te bedenken met zombies en aliens en Pokémon en van alles (waar ik dan totaal de regels niet van begreep, dus ik meer diende als levensgrote prop waar de jongens tegen zeiden ‘oke, nu moet je hier staan’, ‘oke, nu moet je even op de grond gaan zitten’, ‘oke, nu moet je even doen alsof je ons natspuit’ – hoezo “doen alsof??” *lacht gemeen*), waar ze echt de grootste lol in hadden. En aangezien we enkel waterpistolen en een waterslang hadden, deed ik gewillig met ze mee.

Ik heb dinsdag nog een poging gedaan om in de stikhitte op zoek te gaan naar een balloonshop –voor waterballonnen- waarvan Carolyn zei dat die heel dicht bij was. Maar nadat ik veertig minuten met twee zeurende kinderen in de volle zon had gelopen, gaf ik het op en gingen we relaxen in het park en vervolgens thuis weer een watergevecht houden – zonder waterballonnen, helaas. (Note to self: als je ooit weer bedenkt om op zoek te gaan naar een winkel waarvan je niet weet waar die zit, doe dat dan niet op het heetst van de dag –om 14u-, in de volle zon, met twee toch-al-vermoeide kinderen die het een goed idee vinden om stenen te verzamelen en dus met hun zakken vol stenen rondlopen en zeuren dat het zo zwaar is…)

Gister –donderdag- hoefde ik ze gelukkig niet de hele dag te vermaken, want Carolyn had voor kaartjes voor de musical Aladdin gezorgd! (Jaja, alweer een musical!) Het was wel een hele ervaring om er met twee kinderen naartoe te gaan, want wanneer Aladdin en Yasmin kusten, keek Henry me vol walging aan, tijdens het een redelijk eng stukje greep Henry mijn hand en halverwege de eerste helft vertrok Carolyn met Sam naar de WC. Daarnaast is het sowieso heel anders om met dit gezin naar een musical te gaan, want ze geven geld uit alsof het water is: Sam is nu de gelukkige eigenaar van een teddybeer met Arabische kleding aan ter waarde van 25Pond en Henry heeft een programmaboekje dat hij niet echt wil (en ik dus best mag hebben mocht ik willen – aldus Carolyn). De musical was afgelopen om 17u, en de spits begint hier pas echt om 18u, maar toch bedacht Carolyn (bang voor een drukke underground) om, in plaats van op de underground te stappen, een taxi te pakken richting Paddington en daar op de trein te stappen: alsof het niks kost (20Pond..). En voor Sam en Henry is al dat geld dus heel erg normaal – en het uitgeven ervan ook… (Ik merk ook echt dat ze best verwend zijn: als ze iets willen dan krijgen ze het –zoals die voetbalkaartjes waar ik het laatst over had. Daarnaast zegt Carolyn vaak dat ik wel even overdag met de jongens ergens kan gaan lunchen, maar ik doe dan toch vaak een picknick: kost veel minder en vind ik veel leuker. Maar dat het minder kost boeit hun echt niet.) Ik leer dus best wel wat hier in dit gezin (vooral van hoe ik het later zélf niet wil doen)…

Afgelopen zondag stond mijn wekker op 6u ’s ochtends. Ik had namelijk om 8u ’s ochtends afgesproken met Iris bij het theater waar Mathilda speelt. Ze hebben hier in Londen namelijk bij sommige musicals ‘day seats’, wat inhoudt dat er voor een prikkie kaartjes worden verkocht op de dag van de voorstelling. Alleen de eerste 15 mensen die dag krijgen een kaartje en het theater opent om 10u. Het vroeg aanwezig zijn was gelukkig niet voor niks: we zaten vooraan in de rij en na twee uur wachten hadden we voor 5Pond (ik herhaal: VIJF POND – *doet een dansje*) kaartjes voor de middagovoorstelling van Mathilda. (Oke ik moet toegeven dat we niet perfect zaten, maar het waren ook niet de slechtste plekken die er zijn. We zaten op het balkon bij het gangpad, dus niemand die voor ons zat, behalve de bewaker die ons behoorlijk aan het bestuderen was en af en toe betrapte ik hem erop dat hij in de lach schoot wanneer Iris en ik enthousiast op een liedje reageerde.)

Morgen vertrekt het gezin op vakantie en heb ik dus ook een weekje vrij! UITSLAPEN! En mensen zien: Thijs komt morgenochtend aan (JIPPIE!), volgend weekend zijn papa, mama en zusjes er en op woensdag en donderdag komt Sophie – een meisje dat ik heb ontmoet in Rhodos vorig jaar en dat in Manchaster woont. Ze komt dus even een nachtje bij me logeren! Genoeg dingen te doen dus, ik heb er zin in. Voor nu moet ik nog even een middagje mijn jongens in de gaten houden, maar dat is wel te doen (voor de zesde keer in één week Kung Fu Panda 3 kijken -volgens mij kan ik inmiddels alles al meepraten- , met de lego spelen, helpen met het uitzoeken van speelgoed om mee te nemen op vakantie en natuurlijk tikkertje spelen in het park – voor een watergevecht is het helaas te koud vandaag), we houden het lekker relaxed (want we zijn alle drie doodmoe).

Liefs uit Londen,
Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

Advertisements

Musicals and a wedding…

I just married Eva” hoor ik Sam zeggen. We staan op het schoolplein te wachten op Henry en Sam praat met zijn vriendjes (en ik met hun au pairs). Hij heeft een zakje haribo-snoepjes gekregen en die is hij nu aan het opeten: in het zakje zitten ook snoep-ringen. “Erm, what did you just say?”, vraag ik hem. “I just married you!” zegt hij met een grote, trotse, glimlach. Ik kijk hem verbijsterd, volgens mij nog nét niet met open mond, aan. Trots laat hij zijn vinger zien, waar een (snoep)ring aan pronkt. “But I don’t have a ring… How will you know you are married to me and not to Harry?” vraag ik hem. Ook daar heeft Sam snel een antwoord op: hij zoekt in zijn zakje snoep en al snel schuift hij een andere snoepring om mijn pink. Toen hij die avond trots aan zijn ouders vertelde dat hij met me was getrouwd, keek zijn moeder vragend naar zijn hand. Sam veranderde van trots naar beteuterd: “I ate the ring…”, waarop Carolyn en ik allebei heel hard ons best moesten doen om niet te lachen.

Deze week was een beetje vreemd, want het was de laatste schoolweek. Dit betekende dat de jongens vrijdag (beiden) om 14.00 uit waren, in plaats van Sam om 15.30 en Henry om 15.45. De jongens zitten allebei in een ander gebouw (zeker 10 minuten lopen van elkaar vandaan als ik Sam bij me heb – in mijn eentje is het drie minuten…), dus toen Sam (natuurlijk uitgerekend NU als laatste) om 14.10 de school uit kwam wist ik niet hoe snel ik (met hem) naar Henry’s school moest racen, waar Henry al met puppy-oogjes op me stond te wachten: hij dacht dat ik hem vergeten was… Samen met de jongens, een andere au pair en haar hostkind ben ik vervolgens (nadat ik honderd keer sorry tegen Henry had gezegd) naar het park gegaan waar de jongens ‘jongensachtige spelletjes’ konden doen (lees: met takken spelen, met takken rennen, met takken gooien en met takken vechten – ik zal die obsessie met takken nooit gaan begrijpen denk ik), en ik gezellig met de andere au pair kon kletsen.

Maandag hadden de jongens prize-day: een soort prijsuitreiking waarbij ondertussen ook veel wordt gezongen en muziek wordt gemaakt (om het wat sneller te laten lopen hebben ze maximaal twee-drie jaargangen tegelijkertijd, en natuurlijk zaten Sam en Henry allebei in een andere groep ingedeeld dus mochten Carolyn en ik één keer in de ochtend, en één keer in de middag een uur lang op heel erg kleine houten bankjes zitten, jippie!). Omdat ouders hierbij aanwezig mochten zijn (en omdat Sam een prijs in ontvangst mocht nemen), had Carolyn een dagje vrij genomen waardoor ikzelf eigenlijk ook een dagje vrij was. Maar ik had de jongens beloofd om te komen, plus ik was zelf veel te nieuwsgierig hoe zo’n prizeday in elkaar zat, dus een écht vrije dag had ik niet. Sam had trouwens, tot Carolyns grote verbazing, de prijs gewonnen voor de meeste progressie dit jaar (Sam lijkt thuis echter totaal ongemotiveerd in welke vorm van schoolwerk dan ook, dus dit past niet helemaal met het beeld dat zijn ouders van Sam hebben).

Vandaag was het de laatste schooldag van de kids, dus had Carolyn vrijgenomen zodat ze met de jongens naar de film kon. (Ze probeerde de jongens al een week ervan te overtuigen om naar Jungle Book te gaan, maar dat vonden ze te eng… Dus gingen ze naar Gohstbusters, na heeeel veel aandringen van de jongens. Helaas waren ze echter zó bang dat ze de zaal na vijf minuten weer hebben verlaten. Arme Carolyn.) Ikzelf, daarentegen, had een superleuke vrije dag, waarin ik gezellig met Daphne op stap ben geweest. Zo hebben we een heel toffe food-market bezocht en zijn we vanmiddag naar de musical Wicked geweest: dat was gaaaaf!! En we hadden geluk, want omdat het zo rustig was zijn we in de pauze stiekem behoorlijk wat rijen naar voren gesneaket, waardoor we het een stuk beter konden zien..

Afgelopen zaterdag ben ik met Daphne, Nina en Cissi cultuur wezen snuiven: marktjes, Shakespeares Globe, de Tower Bridge, we hebben het allemaal gezien. We begonnen de dag op leicester square om musicalkaartjes te kopen (ik hoor Steve nog steeds lachen: ‘look at you, being a local’), en eindigden de dag met een heeele grote lach en een nog grotere zak chocolade-snoepjes in een heel oud theater waar we de musical Charlie and the Chocolate Factory bekeken  (want ja, je kan niet naar Charlie en de Chocolate Factory kijken zonder zélf chocolade te kunnen eten, toch?). Jaja, je kan wel zeggen dat ik het musical-virus goed te pakken heb… maar de musicals zijn ook zó gemakkelijk (waarmee ik bedoel dat het super gemakkelijk is om last minute aan kaartjes te komen en daarnaast heel goed te bereiken zijn), goedkoop en ontzettend goed hier, dat het moeilijk is om níét naar musicals te gaan: ik moet er maar van genieten zolang ik hier ben!

Ik vermaak me dus helemaal prima hier in Londen! Het weer zit helaas vaker tegen dan mee de afgelopen dagen (regen, regen, regen), maaar, gelukkig heb ik nu een regenjas dus kom ik droog op mijn plaats van bestemming! De jongens zijn inmiddels helemaal aan me gewend, zelfs Henry is wat opener geworden en probeert me steeds meer in zijn wereldje te betrekken (gister gingen we samen met de lego spelen: wie de hoogste toren kon bouwen: drie keer raden wie er won, woohh!), en Sam begint me nóg vaker te knuffelen, met me te zingen of gewoon tegen me aan te praten. Daarnaast kan ik goed lachen met Carolyn en Steve, en gister hebben ze me, toen de boys al op bed lagen, kennis laten maken met de Indiase keuken zoals hij hier in Engeland bekend is: fantastisch!

Ik ben benieuwd of er veel gaat veranderen nu de school over is en de jongens morgen en volgende week de hele dag met mij zijn.. we zullen zien!

Liefs uit Londen,
Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

exhausting!

I don’t think I can keep my eyes open today”, hoor ik Henry tegen zijn vader zeggen terwijl we de deur uitlopen op weg naar school/werk. De jongens zijn gesloopt, toe aan vakantie. De afgelopen paar dagen waren daardoor ook niet altijd even gezellig, aangezien de jongens door hun vermoeidheid huilden bij elk dingetje dat tegen hun wil inging… Zo hebben ze bijvoorbeeld van die voetbalkaartjes. Alleen Sam had er veeel minder dan Henry, dus Carolyn vond dat Henry er een paar aan Sam moest geven (zij heeft ze immers gekocht). DRAMA! Want nu had Sam ineens veel meer kans om te winnen (je kan kennelijk spelletjes spelen met die kaarten), en Sam had Henry’s beste kaarten gekregen (Carolyn had willekeurig een paar kaarten gepakt). Henry huilde net zo lang totdat Sam twee van de kaarten aan Henry teruggaf (en dat was eigenlijk nog steeds niet genoeg). En vanochtend begon het gezeik weer van voren af aan: Henry wilde zijn kaarten terug, ‘I let him borrow them, I didn’t gáve them”… (Sorry mama en papa, dat ik vroeger ook zo kon zijn. Ik zie nu pas hoe verschrikkelijk het is: karma denk ik.)

Nouja, je kan dus begrijpen dat Steve, Carolyn en ik niet kunnen wachten totdat de vakantie begint (volgende week donderdag is hun laatste schooldag – en mijn extra vrije dag, jippie)!

Ik begin trouwens ook eindelijk een sociaal leven hier op te bouwen! Zo heb ik al wijntjes gedaan met andere au pairs, ben ik wezen sightsee-en met een groep au pairs (waarbij ik heb geleerd dat een groep van acht vrouwen eigenlijk te groot is voor een middagje spontaan sightsee-en, want het duurt eeuwen voordat er knopen worden doorgehakt), heb ik me zondag last minute aangesloten bij een groep au pairs en heb ik vandaag geluncht met Elvira, een Nederlandse au pair die redelijk dichtbij woont (als de bus niet in de file staat, ten minste —met file is het 50 minuten rijden…). Het is leuk dat het contact leggen hier zo ontzettend gemakkelijk gaat: vrijwel elke au pair staat open voor nieuwe vrienden.

Zaterdag werd helaas in het centrum (Trafalgar Square en rondom de Big Ben & Houses of Parlaiment) geprotesteerd vanwege de Brexit. Dit betekende dat de straten niet alleen druk waren door de gewoonlijke zaterdag-drukte, maar ook nog eens afgeladen vol stonden met mensen verkleed als Europese vlag, met spandoeken en andere gekkigheid: ze willen in de EU blijven. (De hele Brexit-questie vind ik trouwens echt stom. Iedereen hier vraagt om mijn mening, maar ik heb er niet echt een omdat ik gewoon te weinig kennis heb om er iets over te zeggen, en te weinig interesse om er iets over te wíllen zeggen: ik zit niet in Londen zodat ik de politiek eens goed onder de loep kan nemen…) (wat ik wel kan zeggen is dat het superfijn is dat de koers is gedaald en kleding, eten en musicals dus een stuk minder kosten wanneer je het omrekent naar euro’s.)

Op zondagavond had ik afgesproken met iemand naar de film te gaan die ik alleen online nog had gesproken (de andere -au pair- meiden had ik in eerste instantie ook alleen online gesproken, maar hun gegevens heb ik ontvangen van mijn aupair-organisatie, dus dat leek redelijk veilig). Stiekem vond ik het best spannend: straks was het een vies oud mannetje (zoals Thijs zo mooi verwoordde op Skype..) dat zich online voordeed als een Amerikaans meisje dat hier in Londen een theater-stage liep. Maar we spraken af in een heel grote en bekende bioscoop (dus veel mensen), dus dat leek me wel veilig. Cissi bleek echter gewoon het meisje van de foto te zijn, en ik kan het heel goed met haar vinden!

Ik vind het ook leuk om te merken dat ik de weg hier ook gemakkelijker durf te zoeken en niet meer bang ben om te verdwalen (ik heb van de vorige keer namelijk heel veel geleerd, dus mocht het weer gebeuren is het niet eens echt een heel grote ramp want wie weet leer ik dan wéér nieuwe dingen). Dus ben ik er dinsdag in mijn eentje op uit gegaan: naar het V&A museum in Kensington (ik vind het nog steeds verwarrend dat ‘Kensington’ hier verwijst naar een gebied in plaats van een band). Hier was een tentoonstelling over musicals, dus ik kon mijn geluk niet op: allemaal muziek, filmpjes, decorstukken, kleding, tekeningen, belichtingsplannen, noem het maar op en het was er. Toen het drukker werd, en ik klaar was met de tentoonstelling, wilde ik naar een ander museum dat in dezelfde straat lag. Ik ben volgens mij echter óf de verkeerde straat in gelopen, óf de verkeerde kant op, want ik kwam uit bij Harrods (en het museum was no where to be found…).

De jongens raken meer en meer aan me gewend. Ze durven grapjes met me te maken, ze durven meer en meer tegen me te zeggen en helaas durven ze ook een grote mond te hebben. Henry vroeg de laatste week veel negatieve aandacht, maar toen ik gister aan hem vroeg of hij een spelletje met me wilde doen, en we dus even één op één bezig waren, zag je hem ‘open gaan’. Toen het spelletje was afgelopen kwam hij naar me toe met een fotoboek (een project van school) waarbij hij elke foto aanwees en een heel verhaal erbij vertelde. Het was super saai maar dat deed me niks: dit voelde voor mij echt als een overwinning!! Sam is echt verliefd op me aan het worden: hij noemt me tegenwoordig zelfs ‘husband’ (“you know I could never be an husband, right? I’m female…” “Yeah, but still.. You are my husband!”), waarop ik dan maar reageer met ‘yes, wifey?’, wat hij echt hilarisch vindt: jaja, dit wordt steeds gezelliger!

Liefs uit Londen,

Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.