Ik ben er!

Toen ik gister met een bonkend hart de ontvangsthal inliep, werden mijn zorgen van afgelopen week (Hoe ga ik Steve herkennen? Is Steve er wel? Wat als Steve mij niet herkent?) gelijk weggenomen. Er kwam direct een man op me afgelopen hij leek heel erg op de man die ik via skype had gezien! Wat een opluchting! Er was gelijk een klik en de anderhalfuur durende autorit was voorbij voor ik er erg in had. (Al had ik wel wat last van vermoeidheid waardoor mijn Engels niet heel soepel ging. Steve liet hier echter niks van merken en vertelde me dat ik goed Engels sprak, fijn!)

De vliegreis was vreemd. Maar wel op een grotendeels leuke manier. Er zaten namelijk maar 32 mensen in het vliegtuig. Echt bizar.

Toen we allemaal zaten, en de deuren dicht gingen, riep de piloot om dat we twintig minuten vertraging zouden hebben in verband met het weer in London – en dat was helaas niet omdat de zon zo hard scheen dat de piloten door het tegenlicht de landingsbaan niet konden vinden… (toen ik met Steve in de auto zat was er op een gegeven moment een vijf minuten durende hoosbui waarbij je geen hand voor ogen kon zien, en zelfs stapvoets rijden eigenlijk al te eng was. Na die vijf minuten was er ineens geen wolkje aan de lucht, scheen de zon en leek het alsof die hoosbui niet geweest was, afgezien van een paar auto’s aan de kant van de weg die zichzelf in de prak hadden gereden…)

Doordat het zo ontzettend rustig was, was het vluchtpersoneel ook heel erg gezellig; ze waren de hele tijd met elkaar grapjes aan het maken en ook tijdens het omroepen en rondlopen kwam de ene opmerking na de andere (zo werd er na het landen zo’n standaart bandje afgedraaid waarin werd verteld dat 90% van de vliegtuigen van Ryanair op tijd vliegt. De stuward begon daar gelijk doorheen te praten en te zingen, omdat wij bij die 10% hoorden die níét op tijd aankwam). Ik heb me dus ontzettend geamuseerd tijdens de vlucht en tijdens het wachten!

Eenmaal aangekomen op het vliegveld in Londen, was er niemand op het vliegveld om het vliegtuig te ontvangen. Met andere woorden: we moesten nog vijftien minuten wachten in het vliegtuig, voordat we deze mochten verlaten.

Om 20.45 (in plaats van 20.10) stond ik dan eindelijk aan de grens van Engeland (de paspoortcontrole..): ik was er!!

Steve en Carolyn lijken me heel aardig. Carolyn had nog een hele maaltijd voor me gemaakt gisteravond! De boys sliepen al toen ik aankwam, dus die ga ik zometeen ontmoeten! Het huis is groot en mijn kamer is mooi 🙂 ik heb zin in de komende weken, maar laat ik eerst maar eens kennis gaan maken met de boys!

Tot de volgende!

Liefs uit Londen,

Eveline

PS. voor meer foto’s kan ik je doorverwijzen naar het blog dat ik tijdens mijn verblijf in Londen heb bijgehouden (ik heb alles op een later moment pas toegevoegd aan WordPress). Klik HIER om doorgelinkt te worden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s