Bye bye, teacher Eva!

Op de fiets terug van school naar ‘huis’, geniet ik van wat ik om me heen zie: de glibberige stenen en regenplassen die ik moet ontwijken, de mensen die vanuit de rijstvelden “HELLOOO” gillen, de kippen die snel voor me wegvluchten, de vrolijke gezichtjes van leerlingen die me zien fietsen: “teacher Eva, teacher Eva!!!“. Tijdens de rit voel ik me zorgenloos, tot het moment dat ik de koe midden op het pad zie staan, dit is een van de grootste uitdagingen die ik dagelijks tegenkom. De koeien blijven midden op het pad staan met een blik die zegt: ‘mooi niet dat ik hier weg ga, zoek het maar uit.‘ En daar ga ik dan, voorzichtig fietsend, om de koe heen. Balancerend op het randje tussen net wel of net niet in het rijstveld vallen. Grinnikend fiets ik verder als de koe me boos toeloeit wanneer het me lukt om hem vlekkeloos te passeren. En als ik ‘thuis’ kom, bedenk ik dat dit de één na laatste keer was dat ik deze weg met zijn mooie uitzicht en uitdagingen heb hoeven afleggen.

De afgelopen drie weken waren leerzaam, mooi, om nooit meer te vergeten, fantastisch, dankbaar, lerarerig, etc. Het lerares-zijn is me super goed bevallen (het zit denk ik toch in mijn genen, mama kan trots zijn) en ik heb genoten van alle lachende kindjes en de liefde die ze me hebben gegeven. Het is mooi om te zien hoe al die kindjes zich na een aantal dagen ineens heel erg kunnen openstellen voor je, de laatste paar dagen kwamen de meeste kindjes me zelfs vaak even snel een knuffel knuffel geven.

Ik ben er achter gekomen dat taal niet altijd een barriere hoeft te zijn: met handen en voeten kan je altijd wel duidelijk maken wat je wil, en een lach betekend in elke taal hetzelfde. En glimlachen, die hebben de kinderen me genoeg gegeven. Vooral op de momenten dat ik voor de klas stond en de uitspraak van de kindjes ging bijschaven: “No, it’s not ‘bok’, it’s ‘bokSSSSSSSSSSSSS’!!” (box) of: “One eye, two eyeSSSSSS” Waarbij ik de S dan overdreven lang aanhield en er een raar gezicht bij trok.

Vandaag was de laatste dag van de leerlingen. Morgen begint hun vakantie. Dus ik heb vandaag al het eerste deel van het afscheid gehad. Bij het afscheid zeiden een aantal kinderen: “I wish you could live here!“, “Bye teacher, I love you” of “I will miss you“. Het was raar om aan het einde van de dag niet te horen “Thank you teacher, see you tomorrow!“. Vandaag was het “Thank you teacher!” waarbij een aantal leerlingen de tranen in hun ogen hadden… Morgen is het afscheid van de docenten. Deze mensen hebben me super leuk ontvangen hier, stonden open voor verbetering. (Ik heb regelmatig te horen gekregen dat ik ze moet verbeteren als ze iets verkeerds zeggen, of het feit dat ze ook écht de klassenindeling heeft verbeterd). Ze zijn super lief. Ik ga ze missen.

Ik ga weg hier, maar ik hoop dat ze, wanneer ze ooit weer woordjes gaan oefenen met de X, nog even aan mij met mijn rare gezicht zullen denken. Ik heb er in ieder geval alles aan gedaan om niet zomaar een vreemdeling die drie weekjes langskwam en de lessen kwam verstoren. Hopelijk hebben zij het ook zo opgevat

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s