Hello Teacher Eva!

Heee allemaal!

De afgelopen paar dagen, sinds woensdag, heb ik veel in het learning centre geholpen. Ik ben een soort van ‘de stagaire’, maar ik wil er een beetje mijn taak van gaan maken om de uitspraak van de docenten te gaan verbeteren. Van de week ging ik namelijk samen met Kimhoun, de ‘biebjuffrouw’ (echt een ontzettend lieve vrouw), de kindjes woordjes met de SH-klank aanleren (she, shop, shell). Toen zij de betekenis van het woord shop aan de kindjes ging uitleggen, sprak zij echter het woord shop als soup uit. De uitleg was vervolgens ook nog eens noodle-soup… Dat is natuurlijk niet goed! Het lastige is dat ik de docent niet terecht mag wijzen wanneer de kids erbij zijn (eigenlijk uberhaubt niet, Cambodja heeft een best wel trotse en hiërarchische cultuur)…

De kindjes beginnen me steeds leuker te vinden. Dit heeft voor- en tegendelen. Voordeel: steeds als ik op school kom hoor ik overal om me heen ‘Hello teacher Eva!!‘, daar word ik toch echt wel heel erg blij van! Nadeel: ik ben niet nieuw meer, ik begin een vertrouwd gezicht te worden. Dus het is niet meer een must om stil te zijn als ik aan het woord ben -> ze behandelen me als een gewone docent en dus zitten de kinderen onderling soms erg te klieren. Maar ik laat ze meestal hun gang maar gaan: als de docent ze niet stil krijgt, waarom zou ik het dan wel proberen?

Het valt me op dat die kindjes die aan het klieren zijn meestal degenen zijn die super goed zijn in Engels en zich dus vervelen. Zij begrijpen wel wat ik zeg, in tegenstelling tot de kindjes die niet zitten te klieren. Het niveauverschil in de klas is groot: sommige kindjes verstaan geen woord Engels, terwijl anderen makkelijk hele gesprekken met me aan kunnen gaan. Daarom wil ik gaan kijken of ik tijdens de library-lessen (waarin we boeken lezen) een soort plus-klasje kan gaan creeeren voor kinderen die wat beter zijn in Engels. Zo hoeven zij zich niet zo te vervelen in de les! (Maar dit is nog niet zeker, ik weet nog niet hoe ik het ga vormgeven) (tips voor spelletjes zijn nog steeds HEEL ERG WELKOM!!)


Afgelopen weekend zijn we met alle Be-More vrijwilligers (10) op Rabbit Island geweest. Zaterdag zijn we met een tuktuk vanuit Kampot naar Kep gereden, vervolgens vanuit Kep met een boot naar Rabbit Island. Het was echter nog maar de vraag of de boot nog ging, in verband met het weer. Eenmaal in de boot werd duidelijk waarom de mensen van de boot zo moeilijk over het boottochtje deden: het waaide erg hard waardoor het bootje gevaarlijk hard heen en weer wiegde. (En om heel eerlijk te zijn, ik was doodsbang dat die boot om zou vallen.) Eenmaal op Rabbit Island bleken de hutjes die we hadden gereserveerd helemaal niet zo heel goed te zijn. Gelukkig hadden we nog niet betaald dus zijn we over het strand verder gelopen en al snel vonden we hutjes met sea-view. Maar toen Dani-Jelle en ik onze bedden wilden opmaken (we sliepen samen in een kamer) en Dani-Jelle het kussen wilde pakken, schoot hier een niet-al-te-kleine spin uit (lees: groot), waar Dani-Jelle zo van was geschrokken dat ze de rest van het weekend niet alleen het hutje in durfde te gaan. En toen we bij het eten vroegen om een kokosnoot-shake, moesten er eerst kokosnoten uit de bomen gehaald worden… Super leuk! (en lekker vers). Gister was het gelukkig wel heel erg mooi weer (wat voor een aantal van ons, waaronder ikzelf, inhield dat we er nu uitzien als een kreeftje). En natuurlijk was ik weer degene die uit haar hangmat viel…

Vandaag is mijn tweede week op het project begonnen. Vanochtend stond ik in mijn eentje voor de klas, en dit was een klas die dus echt geen enkel woord Engels kan. Er zit helaas ook geen enkel kind in dat er uit springt en wel begrijpt wat ik zeg. Dat is frustrerend. We hadden een tekstje gelezen over Monica die met haar vrienden naar Angkor Wat was gegaan. Maar toen ik vroeg: Who went to Angkor Wat?‘ zeiden die kindjes doodleuk: ‘Angkor Wat’ en op de vraag ‘What is the name of Monica’s friend?‘ was het antwoord ‘Friend!’. Met andere woorden, ze praten me gewoon letterlijk na. Hoe ik dit ga oplossen is me nog een raadsel, want de basiswoorden kennen ze dus ook gewoon al niet.. Lastig, lastig.

Vandaag heb ik eindelijk een schema gekregen waarop staat wat ik moet doen elke dag (geeft wat overzicht) en zodat ik weet wanneer ik dingetjes moet voorbereiden (dat is niet zo heel vaak). We zullen zien wat deze week me gaat brengen!

Veel liefs,
Eveline

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s